Ziek

idioot

Sooooo, die film van gister, te erg!!! Echt een intelligente film waarin adembenemend wordt geacteerd. Heel mooi, vooral die laatste scène en die scène dat die tjik daar in 1 x zit als die benedikte, kkerg! haha met zo’n kwijlbek. Deze film is helemaal wat voor Elke Verschoor, lekker edgy, lekker gek, lekker cult.

Ik moet zeggen dat de dansacademie veel weg had van de desbetreffende taferelen die zich afspeelden. Op zoek gaan naar je inneridioot, je zieke ik. Hoe vaak ik niet vage zieke dingen heb moeten doen, zoals een improvisatieles op centraal station waarbij we zomaar bij een willekeurige passant op de rug moesten springen en pal voor de neus van wachtenden gaan staan met een zieke penetrerende blik of mezelf tot op het bot uitkleden voor een lerares, zingend…om mezelf te ontspannen met als werkelijk doel dat ze elk spiertje kon zien werken.

Dat was niet vrijwillig op zoek gaan naar je inneridioot hoor, dat werd je keihard opgedrongen. Zo was er een 4e jaars studente die altijd werd bestempeld als saai en braaf en daardoor lage cijfers had. Dus had ze een solo gemaakt van 5 minuten waarbij ze naakt op een stoel met haar benen wijd een olijf in d’r kut stopte, ‘m met een stoïcijns gezicht uit ging persen en vervolgens in dr mond stopte en doorslikte … fade out … daverend applaus!!!!!!! Docenten waren trots, zo trots dat er een enkele van ontroering iets te lang door bleef gaan om haar traantjes weg te klappen. (heb ik gezien! God sta me bij!). Ze had eindelijk haar zieke ik gevonden (haar solo heette dan ook Rebirth) en kreeg een 9 en werd sindsdien alom gerespecteerd.

Geen wonder dat we werden buitengesloten van de realiteit, dáár is de meerderheid die zijn vraagtekens zet bij dit onnodig zieke gedoe, en ze hebben gelijk! “Zij ’snappen’ het niet, want wij zijn bezig met een noodzakelijke hoge artform, wij hebben het talent om dat te kunnen doen, dus zijn wij elitair en daarbuiten is het gevuld met gemiddelde lafaards.” Gemiddelde lafaards my ass, want als er iemand een lafaard zou moeten zijn en bang voor de realiteit, dan is het wel een danser, iemand die zich niet op een normale manier kan en durft te uiten en zich lekker verschuilt achter een façade van vage postmoderne onzin met verwilderde spastische ledematen. Ik weet waar ik het over heb, want toen ik letterlijk naar buiten toe trad en de school verliet (waarbij ik bij mijn afscheidsgesprek werd veroordeeld tot verraad) merkte ik dat ik in de realiteit niks durfde te zeggen niet eens durfde te denken! Het was daarbuiten waar ik echt naakt was.

Lef en ontwikkeling zit m echt niet in het op zoek gaan naar je inneridioot, het zit m in op zoek gaan naar de waarheid.

Amen